andere draagmoeders, media, wet- en regelgeving

Drama in de krant… :(

Foto van een krant, artikel over draagmoederschapAfgelopen weekend voltrok zich het drama waarvan we wisten dat het risico altijd bestond. Een draagmoeder bedacht zich en eiste het kindje terug. Na twee weken voor hun dochtertje te hebben gezorgd, hoorden twee vaders dat het kindje genetisch van de echtgenoot was en dat ze haar nog moesten inleveren ook.

Ik ben blij dat Emma bestaat. Ik weet dat de vaders van dit kindje in mijn buik geen onzekerheid zullen gaan voelen naar aanleiding van een artikel als dit. Want ik “heb me al bewezen”. Hoe koud dat ook klinkt. Ik hoop dat ook de hoopvolle aanstaande (over)grootouders, ooms, tantes, buren en vrienden van dit kleine meisje daar in ieder geval hun vertrouwen uit halen. Ik ga me écht niet bedenken (en het kindje is 100% niet van mijn vent) Maar als ik nu in mijn eerste draagmoedertraject had gezeten, hoeveel invloed zou een verhaal als dit dan hebben gehad op angst? Terwijl veruit de meeste draagmoedertrajecten goed gaan?

En dit is waarom er nieuwe wetgeving moet komen. Oh wat hebben we het geroepen! Hoe vaak heb ik niet gezegd “ik heb na de geboorte gewoon een jaar de tijd om de wensouders in onmeetbaar verdriet te storten, het is bizar!” Ik weet zeker, met de juiste wetgeving, dat dit dan niet gebeurd was. Als het advies van de staatscommissie Herijking Ouderschap al wetgeving was geweest, dan was de hele aanloop anders geweest. Allen hadden dan screening en counseling gehad en hoe stom dat ook klinkt: voorlichting over vruchtbaarheid. Ze zouden begeleid zijn in de zwangerschap en Stefano en Arnout hadden direct juridisch ouders geweest. En in plaats van simpelweg zeggen dat ze het meisje terug wilde, had de draagmoeder bezwaar moeten maken om het terug te draaien. En daarvoor had ze maar 6 weken de tijd gehad en geen heel jaar.

Hoe dan ook, ik ken Stefano en Arnout, al van ruim voordat ze hun draagmoeder leerden kennen, zij zwanger raakte en het uitmondde in dit drama. Het zijn lieve, zachte jongens die dit verdriet, deze nachtmerrie zeker niet verdiend hadden. Ik hoop dat ze – na een periode van rouw – iemand zullen tegenkomen die wel oprecht is, die er goed over nagedacht heeft en die hen schenkt wat zij zo vurig hopen.

Krantenartikel in het AD over Stefano en Arnout

Liefs,
Anique.

echo, mijlpalen, testen, tweede baby, zwanger worden

Zwanger!!

Op een hotelkamer in Canada in mijn eentje bedacht ik mij dat het slowbloggen van Anique wel heel slow is. Vandaar dat ik, Daan, besloot zelf een blog te schrijven.

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Daan, nog een paar maanden 29 jaar en de gelukkige aanstaande man van Rens. Samen hebben wij op Valentijnsdag van 2016 het geluk gehad om Anique te ontmoeten. Jullie hebben kunnen lezen over deze ontmoeting en hoe we erna verder zijn gegaan. Waar wij in geen duizend jaar hadden gedacht dat draagmoederschap ooit een optie voor ons zou zijn, kunnen we nu vertellen dat we zwanger zijn!

Positieve test en kinderchampagneDe vijfde inseminatie poging, was er eentje tussen allerlei bedrijven door. Flink schoenlepelen voor Rens en Anique, want zij zijn toch echt nodig om een poging te doen. Maar die vijfde poging in januari was raak! Op donderdag 25 januari was Anique nog niet ongesteld, dus kwam zij onze kant op. Vrijdagochtend zouden we dan een test kunnen doen met de ochtendurine. Maar Anique zou Anique niet zijn als zij donderdagochtend al een test had gedaan. Als verrassing gaf ze die avond bij ons thuis een fles kinderchampagne met een knuffel en een positieve test eraan. Het is gelukt!!! In een maand waarin Rens’ oma overleed en mijn opa, hadden we goed nieuws! Een hoop emoties kan ik je vertellen.

 

Afgelopen vrijdag zijn we naar Rotterdam gegaan voor een eerste echo. Alledrie waren we behoorlijk zenuwachtig. Anique heeft al eens ervaren dat het hartje niet klopte, dus we waren op het ergste voorbereid. Maar nog geen 1 seconde nadat de aardige mevrouw het apparaat op de buik van Anique plaatste, vertelde ze dat het hartje klopte. Wat een opluchting. En dan kijk je naar een monitor met ons kindje erop. Handjes, voetjes, hoofdje, ze kon zelfs de blaas en de maag zien. Zo bijzonder allemaal. Meer dan 10 weken zwanger :) echo bij 10 weken

Gelijk na de echo hadden een intake bij de verloskundige. Het dossier opmaken kan men ervaren als saai, maar toch vond ik het leuk en leerzaam. Het werd steeds echter. De verloskundige stelde ons helemaal op ons gemak. En wat ik erg kon waarderen is dat ze ons allemaal betrok in alles, niet alleen de moeder en de biologische vader maar beide vaders.

Nu kunnen we het langzaam aan mensen gaan vertellen. Ouders, broers, zussen en goede vrienden. Binnenkort aan nog meer mensen, maar die moeten we ook uitleggen waar we al meer dan een jaar mee bezig zijn. Want als wij zeggen dat we zwanger zijn, volgt al snel de vraag: hoe dan?

Zo dat was een klein stukje van mij. Wellicht volgt er later nog meer!

Groeten,
Daan

kletspraat

poging 5 en de commissie Herijking Ouderschap

Nee, niet schrikken. Ik ben nog niet zwanger.

Slowwwwwblogging. Niet alleen het bloggen gaan langzaam. Helaas ook het zwanger raken. Inmiddels zitten we bij poging 5.

Tussendoor heb ik wat bezoekjes aan de kaakchirurg gehad. Meervoud helaas, want de eerste was net na een inseminatie en je wil geen röntgenstraling loslaten op zo’n prille celdeling. Dus er kon geen foto gemaakt worden. En dus konden ze de achterste kies niet beoordelen. En dus moest ik er op de pijnlijke manier achter komen dat ook die ontstoken was… Dat was rond het einde van poging 3, waarop ik de mannen ook gebeld heb met de mededeling dat ik alvast getest had, het was negatief en ik ging PER DIRECT pijnstillers nemen!! Pijnstillers die niet goed zijn voor een zwangere vrouw. Nu goed, ik ben inmiddels twéé kiezen armer en die ellende ligt hopelijk achter ons.

Wat er tussendoor ook gebeurde, was de presentatie van de staatscommissie Herijking Ouderschap! Groots nieuws!! Want in het lijvige rapport lees ik terug wat ik hen verteld heb! Dat heb ik in mijn blog niet eens vermeld, maar in maart 2015 ben ik samen met Klaas en Albert op uitnodiging van de staatscommissie naar Den Haag gegaan en heb ik hen verteld over mijn verhaal en wat ik vond van de huidige wetgeving en hoe ik vond dat die moest worden. En toen ik hun presentatie zag en het rapport las, ik voelde me vooral GEHOORD. Ze hebben écht geluisterd. De voorstellen die ze doen sluiten fantastisch aan op wat ik gezegd heb, precies wat we nodig hebben. Duidelijkheid en zekerheid voor draagmoeder en wensouders, goede afspraken en ook heel belangrijk: bemiddeling en begeleiding!

commissie-herijking-ouderschap-boek-825x510

Na de presentatie (en de nodige interviews voor radio en TV, mijn fifteen minutes of fame!) was er nog een borrel waar ik onder andere Michel en Eise, Sara Coster en nog wat andere mensen van Meer dan Gewenst trof. De stemming was echt wel euforisch te noemen! Enkele grootse wijzigingen die er gaan komen: De wensouders zullen vanaf geboorte de juridische ouders zijn en gezag over hun kind hebben. Voorlichting en begeleiding wordt verplicht. De vergoeding van een draagmoeder krijgt een maximum: 500,- per maand (naast de onkosten). En bemiddeling zal legaal worden. Let wel, dit zijn allemaal nog maar adviezen. Hopelijk zet de politiek het snel om in wetgeving, maar reken maar op een meerjarentraject voor dat er iets in die richting gebeurt. Daan, Rens en ik zullen er niks aan hebben. Maar ik vind het onwijs gaaf dat ik deel uit heb kunnen maken van een verandering die nu in gang is gezet!

Je kunt over dit rapport meer in detail lezen op Zwanger voor een Ander.nl.

Nou, verder nog geen nieuws dus. Geen baby op komst. Hopelijk duurt het wachten niet lang meer.

Liefs,
Anique.

dit blog, inseminatie, tweede baby, zwanger worden

Slowblogging

Lieve lezers, na een paar maanden moet ik concluderen, bloggen gaat hem waarschijnlijk niet meer worden. En dat spijt me. Dat spijt me voor jullie, mijn trouwe en betrokken lezers, maar het spijt me vooral voor het kindje dat nog geboren moet worden. Want ik ben eigenlijk best blij met het document dat nu is ontstaan voor Emma, over haar ontstaansgeschiedenis. Ik had dat voor dit kindje ook zo graag gedaan.

Maar de wereld is veranderd. Mijn wereld is veranderd. Destijds, toen ik begon met dit hele avontuur, was ik vrijwel werkloos. Inmiddels heb ik een eigen bedrijf. Ik ben geboortefotograaf. En niet alleen dat, ik zit ook in het bestuur van het collectief van geboortefotografen. Ik heb het druk. Gelukkig! Maar daardoor kom ik gewoon niet meer toe aan dit blog. Er wachten altijd fotoseries op bewerking, er wachten notulen om uitgewerkt te worden, ALV’s om te organiseren en dan nog de administratie… Ugh!

Ik hou jullie heel graag op de hoogte, maar het lukt me gewoon niet meer om de epistels te schrijven met dezelfde regelmaat als voorheen. Dus bij deze de korte versie:

Het contact met Rens en Daan is nog steeds geweldig. Het is nu ruim 7 maanden sinds ik ze heb leren kennen. Vorige week kreeg ik een brief van hen van 5 kantjes. Hun intentieverklaring. Hun idee van hoe we dit willen gaan doen. Nu is het mijn beurt om mijn intentie op te schrijven hierover. En dan… ja. Dan gaan we dus voor het echie beginnen! Over ongeveer twee weken gaan we de eerste poging wagen met insemineren. De cyclus app draait weer volop mee, ovulatietesten zijn in huis. Ik kan niet wachten!!

Ik ga mijn best doen om via dit blog mensen op de hoogte te houden, maar ik ga niks meer beloven. Dus ik noem het maar slowblogging.

Liefs,
Anique.

politiek

Naar het Europees Parlement!

Een paar weken geleden ontving ik een mailtje. Of ik bij het Europees Parlement wilde komen praten over draagmoederschap! Yikes! Namens D66 ben ik uitgenodigd om te vertellen over mijn kant van het verhaal. Ons verhaal. Van mij, Klaas en Albert, en Emma. Ik heb er niet lang over hoeven nadenken. We hebben altijd de insteek gehad dat we geen mediaverzoeken zouden inwilligen tenzij het een duidelijk doel steunde. Dus geen interview in de Flair, maar wel bijvoorbeeld een speech bij Meer dan Gewenst. En deze is dus ook volmondig JA!

Ik ga er vertellen over ons verhaal, omdat de beslissingen in Brussel nu overschaduwd worden door negatieve verhalen zoals over uitbuiting van draagmoeders in India en verhalen zoals die van Baby Donna. Uiteindelijk hoop ik natuurlijk dat er goede wetgeving komt, maar daarvóór nog is het belangrijk de mensen in Brussel te overtuigen dat draagmoederschap niet in zijn geheel verboden moet worden.

Donderdagochtend ga ik met mijn man naar Brussel. Net na de lunch ben ik al aan de beurt. Ik begin nu wel nerveus te worden, merk ik. Normaal heb ik dat niet zo lang van tevoren al, dus dat belooft nog wat. Ik heb de tekst al een week of drie af en ken hem bijna van buiten. Dus met papier erbij verwacht ik hem met redelijk veel publiek-aankijken op te kunnen lezen. Vandaag op de planning: de bijbehorende foto’s in een powerpoint verwerken.

Mijn man gaat mee voor de moral support. Daarna plakken we er nog twee nachtjes in een hotelletje aan vast, want Brussel is “onze stad”. Het was de stad waar hij verliefd op mij werd. <3 Romantiek! Duimen jullie voor me?

liefs,
Anique.

Advocaat, juridisch, kennismaking, kinderen, mijn vriend, Raad vd Kinderbescherming, tweede baby, wet- en regelgeving

Trouwerij en advocaat

Alweer een week geleden was onze bruiloft. Een waanzinnig feest. Oh, wat hebben we genoten! Emma was mijn bruidsmeisje (de hele zaal ging “ahwwww…” toen ze binnenkwam aan de hand van haar grote broer (mijn zoon). Klaas en Albert hebben Rens en Daan ontmoet. Anneke was onze ceremoniemeester. Mieseneis waren er, vol spanning want hun draagmoeder is de 30 weken al voorbij! Fading Gender was er ook. Haar heb ik veel te weinig gesproken, maar binnenkort moeten we een bubbelbad opzoeken. Saunabezoek met haar brengt altijd geluk in het zwanger raken, haha! We hadden een práchtige ceremonie, de openingsdans was voor het eerst helemaal gelukt, het feest was onovertroffen. Het weer zat ook mee, stralend zonnig! Het kon allemaal niet mooier.

Maar langzaam komen we dan toch van onze roze wolk, uit onze cocon en begint het gewone leven weer. Tijd voor een nieuwe blogpost.

Voor de mensen die me volgen voor juridische informatie: Het was geen burgerlijk huwelijk! Voor de wet geld ik nog steeds als ongehuwd. We hebben een samenlevingovereenkomst gevierd als bruiloft. Dat is dus geen burgerlijk huwelijk en ook geen wettelijk geregistreerd partnerschap.

Dat is wel even belangrijk om te weten, want het maakt een groot verschil in hoe mijn draagmoederschap verder juridisch verloopt. Maar voor ons gevoel maakt het geen verschil. Ik had een prachtige jurk met hoepelrok, we hadden een enorme taart van 5 lagen, de notaris was erbij voor het officiële deel. We hadden zelfs een BABS erbij. Alleen dan dus niet voor de burgerlijke stand, maar voor het aan elkaar praten van geloftes en tekenen en zo. Voor ons gevoel zijn we getrouwd.

Dan het bezoek aan de advocate. Ik ben met Daan en Rens naar Amsterdam getogen, in de week voor de bruiloft. Schoenlepelen, ik kan het nog steeds! Ik heb daar een paar nieuwe inzichten opgedaan:

Omdat ik ongehuwd ben, mag elke janboerenl** (m/v) het kindje waarvan ik tzt zwanger ben erkennen. Het enige dat ze nodig hebben, is mijn toestemming. Genetische band niet nodig. Ik benoem het zo, omdat ik dat eigenlijk raar vind. Als ik getrouwd ben, dan moet mijn echtgenoot juridisch vader worden. Of hij wil of niet. Maar ongehuwd mag elke vreemdeling in de supermarkt een erkenning doen. Afijn, wij zitten aan de goede helft van dat onderscheid. Rens zal de biologische vader worden en hij mag het kindje dan ook erkennen. De advocate zei dat Daan dat op zich ook wel mocht, maar erkenning door de genetische vader is sterker. Het kindje kan dat – als het later groot is – nooit ongedaan maken. Bij een niet-biologische ouder kan het kindje (of diens bijzonder curator) dat onder bijzondere omstandigheden wel.

Verder heb ik ontdekt waarom ik bij Emma niet heb hoeven verklaren dat ik niet voor haar kon of wilde zorgen! Er zijn namelijk 2 manieren om het gezag bij Rens te krijgen. De ene optie is ontheffing van het gezag. De raad vd Kinderbescherming moet dan kijken of dat wel een goed idee is, ik moet verklaren dat ik niet voor het kindje kan/wil zorgen en ik word feitelijk ongeschikt verklaard. Allemaal heel heftig eigenlijk. Dat hebben we bij Emma dus ook niet gedaan. Want onze advocate (dezelfde als Rens en Daan nu hebben) had een tweede manier ontdekt: het aanvragen van eenhoofdig gezag voor de vader, in het belang van het kind. De Raad vd Kinderberscherming wordt daarmee eigenlijk buitenspel gezet. En het kan, omdat ik geen bezwaar ga maken. En omdat “het belang van het kind” aantoonbaar is. Dus de heftige methode van ontheffing is niet nodig. Super! We hoeven de raad niet eens op de hoogte te brengen. Let op: dat kan dus alleen omdat ik wettelijk gezien ongehuwd ben.

Daarna kan Daan het kindje adopteren als het 1 jaar is. Officieel zijn de eisen: 3 jaar samenwonen met Rens en 1 jaar voor het kindje gezorgd hebben. Dat valt dus samen met de eerste verjaardag. Maar ook dat wil onze advocaat anders aanpakken. Er spelen al zaken waarin wensouders van draagmoederschap proberen de termijn van een jaar korter te maken. En terecht! Dat jaar is bedoeld voor de nieuwe vlam van een alleenstaand ouder. Draagmoederschap is een heel ander verhaal en de termijn van een jaar is bij draagmoederschap dan ook nergens voor nodig. Als rechters dat dan ook gaan uitspreken, ontstaat er jurisprudentie en kan in theorie de termijn voor adoptie bij alle draagmoederschappen verkort worden. We gaan het in ieder geval proberen. In het ergste geval moeten we toch dat eerste jaar afwachten.

Ondertussen zijn Rens, Daan en ik bewust tijd voor elkaar aan het maken. We hebben elkaar sinds Valentijnsdag bijna wekelijks gezien. Even teruggezocht: 11 bezoekjes in 12 weken. Klopt aardig. Ze steken er veel energie in en dat is erg fijn om te merken. Ook Anneke heeft hen inmiddels ontmoet, als voorzitter van de ballotagecommissie. Klaas en Albert zijn tegenwoordig uiteraard BAO van de ballotagecommissie. Belangrijk Adviserend Orgaan. Ghehe. Ook zij vinden het leuke jongens, ik heb een goede keus gemaakt. Al met al komen we steeds dichter bij het moment dat we de knoop doorhakken om te beginnen met inseminaties. Spannend!

En uiteraard hou ik jullie dan op de hoogte!

Liefs,
Anique.

kennismaking, mijlpalen, tweede baby, wet- en regelgeving

Valentijnsdag

14 februari 2016. Vol goede zin, een flinke bak zenuwen en een Prezi op een geheugenstick toog ik naar Amsterdam om Valentijnsdag te vieren met een stuk of 70 homomannen die allemaal een kinderwens hadden.

Het was een ontzettend leuke ervaring. Ik had mijn exemplaar van “De wens en de Vaders” mee, want ik wist dat Sara Coster er ook zou zijn. Dus nu heb ik een persoonlijk gesigneerd exemplaar! Ik vertelde mijn verhaal voor de volle zaal. Van zenuwen had men weinig gemerkt, hoorde ik. Nou, ze waren er wel! Zeker toen ik ook nog eens een microfoon in mijn handen gedrukt kreeg. Maar mijn verhaal liep lekker en er kwamen vooral enthousiaste reacties en veel vragen op mijn stukje. Onder andere de vraag “zou je het nog een keer doen?”. We hadden hem natuurlijk al zien aankomen. En zoals vooraf met Meer dan Gewenst afgesproken, was mijn antwoord heel correct dat ik daar in de huidige wetgeving geen antwoord op kon geven. Gelach in de zaal. Keurig opgelost, vond ik zelf!

Ik luisterde ook naar de andere sprekers. Over adoptie, co-ouderschap, wetgeving en wetenschap. Op die dag leerde ik – tot mijn verbazing – dat het blijkbaar helemaal niet verboden is om geld te krijgen voor draagmoederschap. Het is verboden om publiekelijk te zeggen dat je een draagmoeder zoekt of dat je wensouders zoekt (zelfs zonder betaling), maar als je elkaar dan eenmaal toch gevonden hebt, dan staat er blijkbaar niks in de wet over het wel of niet mogen betalen van die draagmoeder! Dat was nieuw voor mij. Meer dan Gewenst stelde zelfs dat het onethisch was om een draagmoeder niet te betalen, als je bedenkt wat ze allemaal voor je doet. En daar hebben ze ook best wel een punt. Niet dat ik vind dat Klaas en Albert onethisch bezig waren (doe normaal!). Maar het standpunt dat betaling gewoon een goede, ethische keuze is, daar kan ik me eigenlijk wel in vinden!

Afijn, na de sprekers waren er kleine break-out sessies. In het groepje van de advocate, een wensvader en mijzelf zaten zo’n 30 mannen. Ze vuurden allemaal hele mooie en interessante vragen op ons af. De tijd was veel te kort! Daarna was er nog een informele borrel, maar de zaal liep al snel leeg. Ik kwam bij een tafeltje te staan waar een stel nog wat stond na te praten en we raakten aan de praat. Het was een kort gesprekje. 10 minuten misschien? Maar ik was onder de indruk. Ik vond ze zó leuk! Toch durfde ik ze niet te vragen om hun gegevens, want de dag erna, 15 februari, stond de tweede afspraak gepland met dat stel waar ik in de vorige post over schreef. Dat stel dat ik een tweede kans wilde geven. Maar de bevestiging die ik de 15e wilde krijgen, die vond ik eigenlijk al in de ogen van deze twee mannen. Zó voelt een klik.

Dat besef was helaas nog niet ingezonken. Het gesprekje liep ten einde en de mannen liepen weg. Van binnen schreeuwde ik tegen mezelf: Vraag hun email of nummer, iets! Nu, doe het nu! Zo meteen zijn ze weg! Maar een ander stemmetje schreeuwde dat er nog een stel was dat nog langs zou komen. Dat het voor hun niet eerlijk zou zijn en dat ik deze jongens ook geen hoop moest geven zolang ik niet zeker was dat het eerste stel zou afketsen. Ik zocht naar woorden om contactgegevens te vragen zonder hoop te geven… En toen waren ze weg. Ik wist niet eens hun namen. Het enige dat ik nog wist, was dat één van de twee politieagent was. Dat was voor de organisator van de Meer dan Gewenst mannendag natuurlijk niet genoeg om me te vertellen wie ik gesproken had. Hij lachte me nog net niet in mijn gezicht uit toen ik het vroeg… Kans verkeken.

Toch liet het me niet los. In  de auto onderweg naar huis begon ik te beseffen dat ik dit niet kon laten gaan. Dus bedacht ik een oplossing. Ik had op deze mannendag in mijn verhaal verteld over mijn blog en over de pagina zwangervooreenander.nl, waar ik alle informatie verzamel. Ik waagde de gok en gooide een korte tekst op de hoofdpagina van die site. “Hey politieagent! Heb ik jou gesproken op Valentijnsdag? Ik heb je naam niet meegekregen en ik hoop dat je dit leest. Stuur me een berichtje.” Hoe corny, het leek wel een contactadvertentie uit de Rails! “Ik zag je op perron 3…” hahaha!

hey politieagent - screenshot zwanger voor een ander

Binnen een uur piepte mijn telefoon al, mail van ene Rens. Hij was ervan overtuigd dat hij de bedoelde agent moest zijn en was heel benieuwd wat ik wilde. Ik stond op het punt aan tafel te gaan, dus via mijn mobiel haalde ik snel de zin van de website weer af. “Pas” anderhalf uur later stuurde ik hem en zijn vriend Daan een antwoord. Een eeuwigheid, hoorde ik achteraf, want dat de zin ineens weer weg was, was hen al wel opgevallen. Ik had inmiddels hun namen al een Google zoekbalk in gegooid en kwam direct uit op een Facebookpagina, alwaar foto’s bevestigden dat dit inderdaad de twee jongens waren die ik die middag gesproken had.

Ik mailde hen mijn eerlijke antwoord, dat ik feitelijk nog niks te bieden had. Dat ik vond dat we een leuke klik hadden, maar dat ik al met een stel in gesprek was en hun contactgegevens gewoon wilde hebben voor het geval het met dat eerdere stel spaak zou lopen. Dat begrepen ze wel en ze zouden geduldig proberen af te wachten. Dat viel natuurlijk niet mee, dus even later lag er al een mail met de vraag hoever ik eigenlijk was met dat andere stel. Ik heb er geen antwoord op gegeven. Wat moest ik zeggen? Ik wist het zelf niet eens meer…

Een dag later probeerde ik namelijk nog met een open blik de tweede ontmoeting aan te gaan met het eerste stel. Het was gezellig, we hebben gekletst en gelachen, maar het gevoel erbij aan mijn kant bleef mat. Ik kon niet aanwijzen waarom, maar het was er niet. De volgende dag heb ik een hele dag nodig gehad om dat onder woorden te brengen en het de jongens te vertellen. Ze reageerden teleurgesteld, maar begripvol.

Met deze last van mijn schouders kon ik eindelijk Rens en Daan laten weten wat er nu echt gespeeld had. Rens had zich zorgen gemaakt dat hij met zijn vraag te opdringerig was geweest, omdat ik ineens 2 dagen lang geen antwoord meer gestuurd had. Groot was de opluchting toen ze hoorden dat het bandje “U bent de eerst wachtende” zelfs al was afgelopen.

Er volgden twee weken van whatsappen. Toen een bezoekje bij hun thuis. Nog geen week later zijn ze bij ons op bezoek gekomen. En weer 5 dagen later zat ik alweer bij hun op de bank, nog net voor Rens een paar dagen met vrienden op vakantie zou gaan. Wellicht ten overvloede: de klik was er. En hoe! Totaal andere jongens weer dan Klaas en Albert, maar op hun manier óók leuk. Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Ik wil niks overhaast doen. Nu helpt het ook wel dat ik begin mei ga trouwen (jaja!), dus tot die tijd gaat er sowieso niks gebeuren, want ik heb een droomjurk! En daar wil ik in mei nog steeds in kunnen passen! Maar zelfs al was dat niet zo, ik vertel aspirant draagmoeders/wensouders altijd dat het zo belangrijk is om je tijd te nemen om elkaar goed te leren kennen. Dan moet ik dat advies zelf natuurlijk niet in de wind slaan! Dus ik ga mijn best doen om geduld uit te oefenen en het zorgvuldig aan te pakken. De trouwjurk is gewoon een goede stok achter de deur.

Zondag zie ik ze weer…

Liefs,
Anique.