kletspraat

36 weken

Ineens overvalt het me. Bijna 36 weken. Volgende week is ze “af” en zou ze al veilig en gezond geboren kunnen worden. Nog een week later is de termijn waarop Emma geboren werd. Het eind is niet zomaar in zicht, het staat recht voor mijn neus en kijkt me indringend aan! Hier ben ik, het is bijna voorbij. Voorgoed.

Ik heb het inmiddels echt niet makkelijk meer. De bekkenpijn is vol losgebarsten en daardoor heb ik soms nachten van maar 3 uur slaap, omdat ik me niet om kan draaien en de pijn minder is als ik even rechtop zit. Maagzuur, aambeien, obstipatie en nesteldrang die alleen maar leidt tot frustratie omdat ik teveel pijn heb om alles op te ruimen. Dus nee, het is geen feestje meer.

En toch, als het einde dan zo concreet in zicht komt en me van dichtbij aan staart, dan leg ik mijn handen op mijn buik en fluister “hoeft nog niet hoor…”. Dan besef ik ineens dat het volgende week al voorbij kan zijn. Het kan ook nog anderhalve maand duren, maar het kan ook volgende week voorbij zijn. En dat ik dan nooit meer zo’n buik zal hebben, om te aaien en tegen te praten, dat ik nooit meer getrappel voel en nooit meer de vraag krijg hoe lang ik nog moet. Nou ja, dat laatste hopen we dan maar.

En nee, ik twijfel niet. Dit is écht de laatste keer. Maar juist daarom grijpt het me aan. Omdat het echt de laatste keer is. Nooit meer zwanger, nooit meer voorbereiden op een bevalling, nooit meer twee hartslagen in één lijf (timelord!).

Pfff, dat is best groot.

Pauline.

Advertenties
kletspraat

Nog een maand. Of twee.

Update: 34 weken.

Babymeisje is lekker druk in de buik. Bij de laatste controle lag ze al netjes met haar koppie omlaag en ik heb niet het idee dat ze nog gedraaid is.

34 weken zwanger draagmoederDe vorderingen van de slaapkamer hier gaan gestaag, want mevrouw de draagmoeder wil graag een badbevalling thuis, dus er moet plek gemaakt worden voor het bad. Het geboorteplan is klaar. Komende week komt de kraamzorg hier kennis maken, hebben we weer een cursusavond hypnobirthing (we doen een privé cursus op maat) en ga ik een fotoshoot laten doen voor mezelf. Omdat het de laatste keer is dat ik zo’n mooie buik heb.

Volgende week kennis maken met de backup verloskundige (want we hebben een caseload vroedvrouw, oftewel, ze werkt in principe alleen). Daarna weer op controle bij de eigen vroedvrouw en kennis maken met de geboortefotograaf. De vaders dan, want ik ken haar al heel goed, het wordt dezelfde als toen Emma geboren is.

Kortom, volop afspraken!

IMG_20170820_195121_681Afgelopen weekend zou ik een dagje met mijn moeder en zus op stap gaan. Waarheen was een verrassing van mijn moeder, maar zus bleek in het complot te zitten, want Rens, Daan en ik kregen een babyshower! Op de bruiloft van de mannen was ik daar al voor uitgenodigd, maar uiteindelijk was ik dus ook buiten het complot gehouden! Een enorme sweet table, overal roze balonnen en kadootjes, we zijn goed in de watten gelegd. De mannen kregen allerlei babykadootjes, ik kreeg een saunabon, een fotolijstje (Daan en Rens kregen dezelfde) en een setje om een gipsafdrukje te maken na de geboorte. Een heel leuk aandenken voor later.

En zo is in een notendop ook het blog weer bij.

Ik vind het wel ingewikkeld, het blog. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Natuurlijk wil ik alle volgers graag op de hoogte houden, maar er is nu een groot verschil met de eerste keer. Ik weet nu wat ik ga doen en het is veel minder eng. Ik heb daardoor veel minder behoefte om van me af te schrijven. Met Klaas en Albert was ik écht bezig met ontdekken. Samen met hun. Hoe pak je zoiets aan? En elke gedachte, elke stap, alles schreef ik op. Want waar moest ik het anders kwijt?

Nu ben ik veel minder bezig met alle stappen, want de meesten zijn bekend. Daan en Rens komen in een gespreid bedje waar het meeste al van bekend is. Zo gaan we het doen, want dit deed ik vorige keer ook en dat werkte goed.

Bovendien doe ik het nu veel opener. Ik ben dit blog ooit onder pseudoniem begonnen, maar inmiddels kom ik met naam en toenaam op tv en in de krant. Sinds het rapport van de staatscommissie herijking ouderschap vertel ik steeds vaker ons verhaal, zodat de maatschapij ons ziet en ook ziet dat het een heel mooi verhaal is, wat betere wetgeving verdient. Ik post erover op mijn eigen Facebook en Instagram. Daar kan ik ook mijn ei wel kwijt.

Dus waar ik 4 jaar geleden heel veel baat had bij het blog om mijn gedachten op een rijtje te zetten, met een mooi document als prachtig bijproduct, heb ik dat nu niet zo. Ik moet me ertoe zetten vanwege volgers en omdat ik dit meisje ook zo’n mooi document gunde. Maar dat werkt dus veel minder goed.

Ik verwacht dat ik hier nog wel kom melden wanneer de baby geboren is. Maar wanneer je echt graag op de voet wil volgen, volg dan op Instagram, @lukkfotografie (ik) en @twodadsandagirl (de vaders) of op Facebook https://www.facebook.com/braboplien (ik neem alleen geen vriendschap verzoeken aan van vreemden).

Liefs, Anique. Of ja, Pauline dus.

andere draagmoeders, media, wet- en regelgeving

Drama in de krant… :(

Foto van een krant, artikel over draagmoederschapAfgelopen weekend voltrok zich het drama waarvan we wisten dat het risico altijd bestond. Een draagmoeder bedacht zich en eiste het kindje terug. Na twee weken voor hun dochtertje te hebben gezorgd, hoorden twee vaders dat het kindje genetisch van de echtgenoot was en dat ze haar nog moesten inleveren ook.

Ik ben blij dat Emma bestaat. Ik weet dat de vaders van dit kindje in mijn buik geen onzekerheid zullen gaan voelen naar aanleiding van een artikel als dit. Want ik “heb me al bewezen”. Hoe koud dat ook klinkt. Ik hoop dat ook de hoopvolle aanstaande (over)grootouders, ooms, tantes, buren en vrienden van dit kleine meisje daar in ieder geval hun vertrouwen uit halen. Ik ga me écht niet bedenken (en het kindje is 100% niet van mijn vent) Maar als ik nu in mijn eerste draagmoedertraject had gezeten, hoeveel invloed zou een verhaal als dit dan hebben gehad op angst? Terwijl veruit de meeste draagmoedertrajecten goed gaan?

En dit is waarom er nieuwe wetgeving moet komen. Oh wat hebben we het geroepen! Hoe vaak heb ik niet gezegd “ik heb na de geboorte gewoon een jaar de tijd om de wensouders in onmeetbaar verdriet te storten, het is bizar!” Ik weet zeker, met de juiste wetgeving, dat dit dan niet gebeurd was. Als het advies van de staatscommissie Herijking Ouderschap al wetgeving was geweest, dan was de hele aanloop anders geweest. Allen hadden dan screening en counseling gehad en hoe stom dat ook klinkt: voorlichting over vruchtbaarheid. Ze zouden begeleid zijn in de zwangerschap en Stefano en Arnout hadden direct juridisch ouders geweest. En in plaats van simpelweg zeggen dat ze het meisje terug wilde, had de draagmoeder bezwaar moeten maken om het terug te draaien. En daarvoor had ze maar 6 weken de tijd gehad en geen heel jaar.

Hoe dan ook, ik ken Stefano en Arnout, al van ruim voordat ze hun draagmoeder leerden kennen, zij zwanger raakte en het uitmondde in dit drama. Het zijn lieve, zachte jongens die dit verdriet, deze nachtmerrie zeker niet verdiend hadden. Ik hoop dat ze – na een periode van rouw – iemand zullen tegenkomen die wel oprecht is, die er goed over nagedacht heeft en die hen schenkt wat zij zo vurig hopen.

Krantenartikel in het AD over Stefano en Arnout

Liefs,
Anique.

echo, mijlpalen, testen, tweede baby, zwanger worden

Zwanger!!

Op een hotelkamer in Canada in mijn eentje bedacht ik mij dat het slowbloggen van Anique wel heel slow is. Vandaar dat ik, Daan, besloot zelf een blog te schrijven.

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Daan, nog een paar maanden 29 jaar en de gelukkige aanstaande man van Rens. Samen hebben wij op Valentijnsdag van 2016 het geluk gehad om Anique te ontmoeten. Jullie hebben kunnen lezen over deze ontmoeting en hoe we erna verder zijn gegaan. Waar wij in geen duizend jaar hadden gedacht dat draagmoederschap ooit een optie voor ons zou zijn, kunnen we nu vertellen dat we zwanger zijn!

Positieve test en kinderchampagneDe vijfde inseminatie poging, was er eentje tussen allerlei bedrijven door. Flink schoenlepelen voor Rens en Anique, want zij zijn toch echt nodig om een poging te doen. Maar die vijfde poging in januari was raak! Op donderdag 25 januari was Anique nog niet ongesteld, dus kwam zij onze kant op. Vrijdagochtend zouden we dan een test kunnen doen met de ochtendurine. Maar Anique zou Anique niet zijn als zij donderdagochtend al een test had gedaan. Als verrassing gaf ze die avond bij ons thuis een fles kinderchampagne met een knuffel en een positieve test eraan. Het is gelukt!!! In een maand waarin Rens’ oma overleed en mijn opa, hadden we goed nieuws! Een hoop emoties kan ik je vertellen.

 

Afgelopen vrijdag zijn we naar Rotterdam gegaan voor een eerste echo. Alledrie waren we behoorlijk zenuwachtig. Anique heeft al eens ervaren dat het hartje niet klopte, dus we waren op het ergste voorbereid. Maar nog geen 1 seconde nadat de aardige mevrouw het apparaat op de buik van Anique plaatste, vertelde ze dat het hartje klopte. Wat een opluchting. En dan kijk je naar een monitor met ons kindje erop. Handjes, voetjes, hoofdje, ze kon zelfs de blaas en de maag zien. Zo bijzonder allemaal. Meer dan 10 weken zwanger :) echo bij 10 weken

Gelijk na de echo hadden een intake bij de verloskundige. Het dossier opmaken kan men ervaren als saai, maar toch vond ik het leuk en leerzaam. Het werd steeds echter. De verloskundige stelde ons helemaal op ons gemak. En wat ik erg kon waarderen is dat ze ons allemaal betrok in alles, niet alleen de moeder en de biologische vader maar beide vaders.

Nu kunnen we het langzaam aan mensen gaan vertellen. Ouders, broers, zussen en goede vrienden. Binnenkort aan nog meer mensen, maar die moeten we ook uitleggen waar we al meer dan een jaar mee bezig zijn. Want als wij zeggen dat we zwanger zijn, volgt al snel de vraag: hoe dan?

Zo dat was een klein stukje van mij. Wellicht volgt er later nog meer!

Groeten,
Daan

kletspraat

poging 5 en de commissie Herijking Ouderschap

Nee, niet schrikken. Ik ben nog niet zwanger.

Slowwwwwblogging. Niet alleen het bloggen gaan langzaam. Helaas ook het zwanger raken. Inmiddels zitten we bij poging 5.

Tussendoor heb ik wat bezoekjes aan de kaakchirurg gehad. Meervoud helaas, want de eerste was net na een inseminatie en je wil geen röntgenstraling loslaten op zo’n prille celdeling. Dus er kon geen foto gemaakt worden. En dus konden ze de achterste kies niet beoordelen. En dus moest ik er op de pijnlijke manier achter komen dat ook die ontstoken was… Dat was rond het einde van poging 3, waarop ik de mannen ook gebeld heb met de mededeling dat ik alvast getest had, het was negatief en ik ging PER DIRECT pijnstillers nemen!! Pijnstillers die niet goed zijn voor een zwangere vrouw. Nu goed, ik ben inmiddels twéé kiezen armer en die ellende ligt hopelijk achter ons.

Wat er tussendoor ook gebeurde, was de presentatie van de staatscommissie Herijking Ouderschap! Groots nieuws!! Want in het lijvige rapport lees ik terug wat ik hen verteld heb! Dat heb ik in mijn blog niet eens vermeld, maar in maart 2015 ben ik samen met Klaas en Albert op uitnodiging van de staatscommissie naar Den Haag gegaan en heb ik hen verteld over mijn verhaal en wat ik vond van de huidige wetgeving en hoe ik vond dat die moest worden. En toen ik hun presentatie zag en het rapport las, ik voelde me vooral GEHOORD. Ze hebben écht geluisterd. De voorstellen die ze doen sluiten fantastisch aan op wat ik gezegd heb, precies wat we nodig hebben. Duidelijkheid en zekerheid voor draagmoeder en wensouders, goede afspraken en ook heel belangrijk: bemiddeling en begeleiding!

commissie-herijking-ouderschap-boek-825x510

Na de presentatie (en de nodige interviews voor radio en TV, mijn fifteen minutes of fame!) was er nog een borrel waar ik onder andere Michel en Eise, Sara Coster en nog wat andere mensen van Meer dan Gewenst trof. De stemming was echt wel euforisch te noemen! Enkele grootse wijzigingen die er gaan komen: De wensouders zullen vanaf geboorte de juridische ouders zijn en gezag over hun kind hebben. Voorlichting en begeleiding wordt verplicht. De vergoeding van een draagmoeder krijgt een maximum: 500,- per maand (naast de onkosten). En bemiddeling zal legaal worden. Let wel, dit zijn allemaal nog maar adviezen. Hopelijk zet de politiek het snel om in wetgeving, maar reken maar op een meerjarentraject voor dat er iets in die richting gebeurt. Daan, Rens en ik zullen er niks aan hebben. Maar ik vind het onwijs gaaf dat ik deel uit heb kunnen maken van een verandering die nu in gang is gezet!

Je kunt over dit rapport meer in detail lezen op Zwanger voor een Ander.nl.

Nou, verder nog geen nieuws dus. Geen baby op komst. Hopelijk duurt het wachten niet lang meer.

Liefs,
Anique.

dit blog, inseminatie, tweede baby, zwanger worden

Slowblogging

Lieve lezers, na een paar maanden moet ik concluderen, bloggen gaat hem waarschijnlijk niet meer worden. En dat spijt me. Dat spijt me voor jullie, mijn trouwe en betrokken lezers, maar het spijt me vooral voor het kindje dat nog geboren moet worden. Want ik ben eigenlijk best blij met het document dat nu is ontstaan voor Emma, over haar ontstaansgeschiedenis. Ik had dat voor dit kindje ook zo graag gedaan.

Maar de wereld is veranderd. Mijn wereld is veranderd. Destijds, toen ik begon met dit hele avontuur, was ik vrijwel werkloos. Inmiddels heb ik een eigen bedrijf. Ik ben geboortefotograaf. En niet alleen dat, ik zit ook in het bestuur van het collectief van geboortefotografen. Ik heb het druk. Gelukkig! Maar daardoor kom ik gewoon niet meer toe aan dit blog. Er wachten altijd fotoseries op bewerking, er wachten notulen om uitgewerkt te worden, ALV’s om te organiseren en dan nog de administratie… Ugh!

Ik hou jullie heel graag op de hoogte, maar het lukt me gewoon niet meer om de epistels te schrijven met dezelfde regelmaat als voorheen. Dus bij deze de korte versie:

Het contact met Rens en Daan is nog steeds geweldig. Het is nu ruim 7 maanden sinds ik ze heb leren kennen. Vorige week kreeg ik een brief van hen van 5 kantjes. Hun intentieverklaring. Hun idee van hoe we dit willen gaan doen. Nu is het mijn beurt om mijn intentie op te schrijven hierover. En dan… ja. Dan gaan we dus voor het echie beginnen! Over ongeveer twee weken gaan we de eerste poging wagen met insemineren. De cyclus app draait weer volop mee, ovulatietesten zijn in huis. Ik kan niet wachten!!

Ik ga mijn best doen om via dit blog mensen op de hoogte te houden, maar ik ga niks meer beloven. Dus ik noem het maar slowblogging.

Liefs,
Anique.

politiek

Naar het Europees Parlement!

Een paar weken geleden ontving ik een mailtje. Of ik bij het Europees Parlement wilde komen praten over draagmoederschap! Yikes! Namens D66 ben ik uitgenodigd om te vertellen over mijn kant van het verhaal. Ons verhaal. Van mij, Klaas en Albert, en Emma. Ik heb er niet lang over hoeven nadenken. We hebben altijd de insteek gehad dat we geen mediaverzoeken zouden inwilligen tenzij het een duidelijk doel steunde. Dus geen interview in de Flair, maar wel bijvoorbeeld een speech bij Meer dan Gewenst. En deze is dus ook volmondig JA!

Ik ga er vertellen over ons verhaal, omdat de beslissingen in Brussel nu overschaduwd worden door negatieve verhalen zoals over uitbuiting van draagmoeders in India en verhalen zoals die van Baby Donna. Uiteindelijk hoop ik natuurlijk dat er goede wetgeving komt, maar daarvóór nog is het belangrijk de mensen in Brussel te overtuigen dat draagmoederschap niet in zijn geheel verboden moet worden.

Donderdagochtend ga ik met mijn man naar Brussel. Net na de lunch ben ik al aan de beurt. Ik begin nu wel nerveus te worden, merk ik. Normaal heb ik dat niet zo lang van tevoren al, dus dat belooft nog wat. Ik heb de tekst al een week of drie af en ken hem bijna van buiten. Dus met papier erbij verwacht ik hem met redelijk veel publiek-aankijken op te kunnen lezen. Vandaag op de planning: de bijbehorende foto’s in een powerpoint verwerken.

Mijn man gaat mee voor de moral support. Daarna plakken we er nog twee nachtjes in een hotelletje aan vast, want Brussel is “onze stad”. Het was de stad waar hij verliefd op mij werd. <3 Romantiek! Duimen jullie voor me?

liefs,
Anique.