andere draagmoeders, media, wet- en regelgeving

Drama in de krant… :(

Foto van een krant, artikel over draagmoederschapAfgelopen weekend voltrok zich het drama waarvan we wisten dat het risico altijd bestond. Een draagmoeder bedacht zich en eiste het kindje terug. Na twee weken voor hun dochtertje te hebben gezorgd, hoorden twee vaders dat het kindje genetisch van de echtgenoot was en dat ze haar nog moesten inleveren ook.

Ik ben blij dat Emma bestaat. Ik weet dat de vaders van dit kindje in mijn buik geen onzekerheid zullen gaan voelen naar aanleiding van een artikel als dit. Want ik “heb me al bewezen”. Hoe koud dat ook klinkt. Ik hoop dat ook de hoopvolle aanstaande (over)grootouders, ooms, tantes, buren en vrienden van dit kleine meisje daar in ieder geval hun vertrouwen uit halen. Ik ga me écht niet bedenken (en het kindje is 100% niet van mijn vent) Maar als ik nu in mijn eerste draagmoedertraject had gezeten, hoeveel invloed zou een verhaal als dit dan hebben gehad op angst? Terwijl veruit de meeste draagmoedertrajecten goed gaan?

En dit is waarom er nieuwe wetgeving moet komen. Oh wat hebben we het geroepen! Hoe vaak heb ik niet gezegd “ik heb na de geboorte gewoon een jaar de tijd om de wensouders in onmeetbaar verdriet te storten, het is bizar!” Ik weet zeker, met de juiste wetgeving, dat dit dan niet gebeurd was. Als het advies van de staatscommissie Herijking Ouderschap al wetgeving was geweest, dan was de hele aanloop anders geweest. Allen hadden dan screening en counseling gehad en hoe stom dat ook klinkt: voorlichting over vruchtbaarheid. Ze zouden begeleid zijn in de zwangerschap en Stefano en Arnout hadden direct juridisch ouders geweest. En in plaats van simpelweg zeggen dat ze het meisje terug wilde, had de draagmoeder bezwaar moeten maken om het terug te draaien. En daarvoor had ze maar 6 weken de tijd gehad en geen heel jaar.

Hoe dan ook, ik ken Stefano en Arnout, al van ruim voordat ze hun draagmoeder leerden kennen, zij zwanger raakte en het uitmondde in dit drama. Het zijn lieve, zachte jongens die dit verdriet, deze nachtmerrie zeker niet verdiend hadden. Ik hoop dat ze – na een periode van rouw – iemand zullen tegenkomen die wel oprecht is, die er goed over nagedacht heeft en die hen schenkt wat zij zo vurig hopen.

Krantenartikel in het AD over Stefano en Arnout

Liefs,
Anique.

Advertenties

Reageer:

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s